ตอนที่ 734 ปรมาจารย์จิงผู้ทรงคุณวุฒิ

เมื่อเห็นคนเต็มบ้าน จิงเจี้ยนก็ตกใจ "ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ มาทำอะไรกันครับเนี่ย...”

“แกยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ?" ชายชราวัยหกสิบกว่ากระโดดผลุงขึ้นจากโซฟาด้วยความเกรี้ยวกราด กระชากคอเสื้อจิงเจี้ยน ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความโกรธ "แกตีเย่าหยางลูกฉันจนสมองกระทบกระเทือน แกจะเอาอะไรมาชดใช้...”

“พี่ใหญ่ มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะ เสี่ยวเจี้ยนเขาไม่ได้ตั้งใจ..." หญิงวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีแต่งตัวซอมซ่อรีบเข้าไปห้ามปราม "ไสหัวไป!" ชายชราผลักเธอออกไปอย่างแรง "แม่!" จิงเจี้ยนจะเข้าไปประคอง แต่ชายชรากลับจับเขาไว้แน่น เงื้อมือขึ้นสูงอย่างดุร้าย "ถ้าเย่าหยางเป็นอะไรไป ฉันจะตีแกให้ตาย..." แต่ฝ่ามือของเขากลับไม่ได้ฟาดลงมา เพราะถูกมือคู่หนึ่งที่แข็งแรงจับเอาไว้ "ตาแก่ ทำอะไรน่ะ? ระวังมือระวังปากหน่อย!" หู่จื่อสะบัดมือชายชราออกอย่างเย็นชา "แกโผล่มาจากไหน ยุ่งอะไรด้วย..." ชายชรากำลังจะโวยวาย แต่พอเห็นหู่จื่อตัวสูงใหญ่ หน้าตาขึงขัง ก็กลืนคำพูดลงคอไป หันไปชี้หน้าจิงเจี้ยนอย่างเดือดดาลแทน "ดีล่ะ จิงเจี้ยน ไปอยู่เมืองใหญ่มาสองสามปี ได้ดิบได้ดีแล้วสิ! ถึงกับกล้าหาคนมาช่วยแล้วเหรอ!" คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นยืน รุมต่อว่าจิงเจี้ยน "จิงเจี้ยน แกทำกับลุงของแกแบบนี้ได้ยังไง? เมื่อก่อนบ้านแกยากจน ก็ได้ลุงของแกนี่แหละคอยช่วยเหลือ”

“ตอนเด็กๆ พี่ชายแกก็พาแกไปเที่ยวเล่น ไปติวหนังสือให้ แกจำไม่ได้แล้วเหรอ?”

“เนรคุณ!”