ตอนที่ 747 เห็ดบนหลุมศพ

ซ่าๆๆ — ฝนตกหนักปกคลุมทั่วทั้งเมือง รถแท็กซี่ที่จอดอยู่ริมแม่น้ำสั่นโคลงเคลงอย่างรุนแรง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นติดหน้าต่างรถ เสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาของผู้หญิงถูกกลืนหายไปกับเสียงสายฝน ไม่นานนัก ประตูรถก็เปิดออก ร่างที่อาบไปด้วยเลือดกลิ้งตกลงไปในแม่น้ำ รถแท็กซี่ค่อยๆ ขับออกไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้สายฝนชะล้างทุกสิ่งทุกอย่าง ซ่าๆๆ — ซ่าๆๆ — ฝนตกหนักติดต่อกันเต็มๆ สองวัน จนกระทั่งเช้าวันที่สามถึงเริ่มมีทีท่าว่าจะเบาลง "ฝนตกบ้าอะไรเนี่ย ตกไม่ยอมหยุดเลย! เปียกแฉะไปหมดแล้ว!" หู่จื่อเกาะอยู่ริมหน้าต่าง ยื่นฝ่ามือใหญ่ๆ ออกไปรองน้ำฝนที่หยดลงมา "ฝนตกก็ดีออก? เย็นสบาย เหมาะกับการจิบชาเป็นที่สุด" ลู่เฟยกลับอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ชงชาอย่างสบายใจเฉิบ ดื่มด่ำกับความสงบที่หาได้ยากยิ่ง ฝนตกมาสองวัน อ่างบัวและอ่างเก็บน้ำต่างก็เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำ ช่วงนี้เขาคงไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำไปอีกสักพัก บัวไฟก็แตกใบอ่อนออกมาอีกสองสามใบ ใบกลมๆ แผ่ขยายออกในน้ำ ดูสวยงามน่ามองทีเดียว "เถ้าแก่ นายว่าฉันเป็นพวกบ้างานหรือเปล่าเนี่ย? ตอนยุ่งๆ ก็อยากพัก แต่พอได้พักกลับรู้สึกไม่ค่อยชินซะงั้น" หู่จื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นเกมอยู่พักหนึ่ง จู่ๆ ก็ถอนหายใจออกมา "ถ้านายว่างจนเบื่อขนาดนั้น ตอนที่ฝนยังไม่หยุด ก็รีบเอาเสี่ยวเฮยไปอาบน้ำข้างนอกซะสิ อาบน้ำที่ร้านสัตว์เลี้ยงครั้งนึงตั้งหลายสิบหยวนเชียวนะ" ลู่เฟยจิบชา ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "เถ้าแก่ นายนี่รู้จักใช้เงินจริงๆ เลยนะ!" หู่จื่อหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ช่างเถอะ ถึงยังไงก็ว่างอยู่แล้ว ฉันไปรับเสี่ยวเฮยกลับมาเล่นด้วยดีกว่า!" เขาหยิบร่ม เตรียมจะออกจากบ้าน "ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ลู่รบกวนอยู่ไหมครับ?" มีคนกางร่มเดินมาที่หน้าประตูโรงรับจำนำ เอ่ยถามอย่างสุภาพ น้ำเสียงนี้ฟังดูคุ้นหูมาก ลู่เฟยเงยหน้าขึ้น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ประธานหลี เชิญเข้ามาเลยครับ" เมื่อเห็นว่ามีลูกค้ามา หู่จื่อก็รีบวางร่มลง เปิดประตูเชิญลูกค้าเข้ามาข้างใน ผู้มาเยือนก็คือหลีหวยหยาง คนกลางที่แนะนำธุรกิจหน้ากากหน้ายิ้มมาให้ และเป็นประธานหลีที่หลิวฟู่กุ้ยบอกว่าจับตลาดของเก่าระดับไฮเอนด์นั่นเอง หลีหวยหยางวางร่มไว้ข้างนอก กระทืบเท้าเบาๆ เพื่อสลัดโคลนที่ติดรองเท้าออกก่อนจะเดินเข้ามา พอเห็นชุดน้ำชาบนโต๊ะของลู่เฟย ก็ยิ้มขึ้นมาทันที "เถ้าแก่ลู่สุนทรีย์จังเลยนะครับ! หวังว่าผมคงไม่ได้มารบกวนเวลาจิบชาของเถ้าแก่ลู่นะครับ?”

“ร้านของอาถรรพ์เปิดประตูทำธุรกิจ จะมีคำว่ารบกวนได้อย่างไรครับ? ผมไม่ค่อยรู้เรื่องชาหรอกครับ ดื่มไปงั้นแหละ! ถ้าประธานหลีไม่รังเกียจ จะลองชิมสักแก้วไหมครับ?" ลู่เฟยผายมือเชิญ "เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับที่ได้ร่วมจิบชากับเถ้าแก่ลู่" หลีหวยหยางนั่งลง ลู่เฟยรินชาให้เขา เขาจิบเบาๆ สีหน้าแสดงความชื่นชม "ชาของเถ้าแก่ลู่ไม่เหมือนชาข้างนอกเลยนะครับ มีกลิ่นหอมชื่นใจ ดื่มแล้วรู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจเลยครับ”

“ประธานหลีชมเกินไปแล้วครับ! ถ้าชอบ ผมจะให้ประธานหลีไปสักห่อ แต่ว่า การที่ประธานหลีมาในวันนี้ คงไม่ได้มาด้วยเรื่องไร้สาระหรอกใช่ไหมครับ?" ลู่เฟยยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน คนผู้นี้มีความสนิทสนมกับตระกูลถัง ในใจเขาจึงระแวดระวังอยู่บ้าง หลีหวยหยางพยักหน้า "เถ้าแก่ลู่เป็นคนตรงไปตรงมา งั้นผมก็ไม่อ้อมค้อมแล้วนะครับ เถ้าแก่ลู่ คุณเคยได้ยินชื่อเห็ดผีร้องไห้ไหมครับ?”

“เห็ดผีร้องไห้?" ลู่เฟยครุ่นคิดเล็กน้อย "ประธานหลีหมายถึง เห็ดชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่บนหลุมศพใช่ไหมครับ? เห็ดชนิดนี้จะส่งเสียงร้องโหยหวนในตอนดึกราวกับผีร้องไห้ ฟังดูน่ากลัวมาก”

“ถูกต้องแล้วครับ! เถ้าแก่ลู่มีความรู้กว้างขวางจริงๆ!”