ตอนที่ 967 กู่ซีกไผ่

เหมียวซู่ซู่นั่งอยู่ในความมืด

ดวงตาของเธอราบเรียบดุจบ่อน้ำลึกไร้ระลอกคลื่น ใบหน้าไร้ความรู้สึกหันไปทางสือจี้เย่

เหมียวกุ้ยฮวาคอยคุ้มกันอยู่ข้างกายเธออย่างใกล้ชิด ร่างกายตึงเครียดไปทุกสัดส่วน

"เป้านิ่งรับเคราะห์? เป้านิ่งรับเคราะห์อะไรกัน?"

สือจี้เย่เผยรอยยิ้มไร้เดียงสา ภายในดวงตาไม่มีความสะทกสะท้านต่อการตายของหมาอู่เลยแม้แต่น้อย