บทที่ 997 ศิลาจารึกบุญญาบารมีหมื่นชน

"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ขอบคุณผู้อาวุโสฉีที่ห่วงใย ผู้น้อยยังมีความสามารถไม่มากพอ ถึงได้หมดสติไป ทำให้ผู้อาวุโสฉีต้องมาเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว" ลู่เฟยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"สหายตัวน้อยลู่กล่าวหนักไปแล้ว! หากเธอยังเรียกว่าความสามารถไม่มากพอ เกรงว่าในแวดวงผู้ใช้เวทศาสตร์ลี้ลับทั่วทั้งแผ่นดิน คงไม่มีกี่คนแล้วล่ะที่มีความสามารถ! เธอถ่อมตัวเกินไปแล้ว!" ผู้อาวุโสฉีนั่งลงบนโซฟา แววตาชื่นชมแทบจะเอ่อล้นออกมา

"เมื่อคืนนี้ฉันได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ! ได้ยินมานานแล้วว่าร้านเซี่ยจื้อห้าวมีของวิเศษมากมาย เมื่อคืนได้เห็นกับตา สมคำร่ำลือจริงๆ”

“แค่ตะเกียงดวงเล็กๆ ดวงเดียว ก็สามารถขับไล่ไอความตายได้”

“หมวกขุนนางใบนั่นยิ่งยอดเยี่ยม พออำนาจบารมีของทางการปรากฏออกมา แม้แต่ฉันยังอดใจสั่นไม่ได้ไปหลายส่วน...”