บทที่ 212 ต้มสี่ขาว

หยางเหมิงเหมิงเห็นฟางอันเป็นห่วงเป็นใยตนขนาดนั้นก็มีลูกฮึดขึ้นมาทันที

พอฟางอันแบกเข่งไม้ไผ่เข้าบ้านไป เธอก็ปรี่ไปคว้าเข่งข้างๆ มาสะพายขึ้นหลังทันควัน

เสิ่นหรงเห็นแล้วถึงกับขมวดคิ้วหน้ามืดตึบ