บทที่ 347 กิ่งหลิวนี่ต้องลอกเปลือกด้วยเหรอ

“เฒ่าเหยียน แก…แกไม่ต้องใช้ไม้เท้าแล้วเรอะ?”

ลุงหลิวเบิกตากว้างพลางตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก

ทุกคนถึงเพิ่งได้สติแล้วพากันกรูเข้ามา