บทที่ 420 หินแพงหูฉี่ ต้องชั่งขายเป็นจิน

ฟางอันลงจากรถแล้วยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

เห็นพระอาทิตย์จวนจะลับฟ้าก็ไม่กล้าโอ้เอ้

อุ้มก้อนหินตรงดิ่งไปยังช่องขายตั๋วของสถานีขนส่ง