บทที่ 477 หยุดยา

ฟางอันมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจออกมา

เขาปั้นหน้าขรึม ก้มลงมองลูกหมาทั้งสามตัว

เจ้าพวกตัวเล็กดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองก่อเรื่องเข้าให้แล้ว