บทที่ 598 ก็เป็นแม่สาวน้อยซื่อบื้อคนหนึ่งเหมือนกัน

“เสี่ยวหรง!”

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพึมพำจบก็ตะโกนร้องเรียกเสียงดัง

เสิ่นหรงกับหยางเหมิงเหมิงหันขวับกลับมา พอเห็นว่าเป็นพวกฟางอันก็พากันหยุดยืนรอ