บทที่ 102 กลับวิลล่า

เวินไป๋ไม่เคยคิดมาก่อนว่า วันหนึ่งจะได้ยินคนอื่นบรรยายสภาพศพของตัวเองด้วยคำว่า กระดูกแหลกละเอียด เลือดเนื้อเละเทะจนจำสภาพเดิมไม่ได้ น่าสยดสยองเกินทน คำพูดพวกนี้ที่เคยได้ยินได้เห็นแค่ในนิยายหรือในทีวี ไม่นึกเลยว่าจะถูกนำมาใช้บรรยายร่างที่เขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยมาตลอดเวลายี่สิบแปดปี ช่างไร้สาระและโหดร้ายสิ้นดี แม้จะเตรียมใจไว้ล่วงหน้า แต่ก็ยังยากจะทำใจเชื่ออยู่ดี ทว่ามันกลับเกิดขึ้นจริงกับตัวเขา

แค่คิดถึงภาพนั้น คิดว่าร่างของตัวเองกลายสภาพเป็นแบบนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนถูกจับแขวนแล้วเฆี่ยนตีติดต่อกันสามวันสามคืน ปวดร้าวไปทุกส่วนของร่างกาย ปวดจนเกินจะบรรยาย ปวดจนกระเพาะปั่นป่วนคลื่นเหียน ปวดจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ โจวฉียังคงคอยถามอยู่ข้างๆ ว่าเขาไม่สบายตรงไหน ถึงขั้นถามว่าจะให้เรียกรถพยาบาลไหม แต่เขากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

นานทีเดียวกว่าเวินไป๋จะใช้มือยันเข่าลุกขึ้นยืนได้ เขายืนก้มตัวไอไม่หยุด โจวฉีหยิบขวดน้ำแร่จากในรถส่งให้พลางตบหลังเขาเบาๆ