บทที่ 108 คำเชิญของม่ายชิง

เสี่ยวเป่ยหลุบตาลง เขาเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี ทว่าก็มีความเข้าใจโลกและรู้จักแยกแยะถูกผิดด้วยตัวเอง จากการได้อยู่ด้วยกันเพียงครึ่งวัน เขาดูออกว่าเวินไป๋กับผู้ชายคนข้างกายไม่ใช่คนเลว อีกอย่างตัวเขาก็ไม่ได้มีอะไรให้ใครมาหลอกเสียหน่อย

เขารู้ว่าพวกเขาสงสารและอยากช่วย ใครจะไม่อยากเรียนหนังสือล่ะ เขาเองก็อยากนั่งเรียนอยู่ในห้องเรียนเหมือนเด็กวัยเดียวกัน แต่ในเมื่อเงื่อนไขชีวิตไม่เอื้ออำนวยจึงจำต้องยอมรับความจริง ทว่าตอนนี้กลับมีคนมาบอกว่าจะส่งเสียให้เขาได้เรียนต่อ หัวใจของเด็กหนุ่มจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร

“ผมต้องตามพวกคุณไปกรุงจิงซื่อเหรอครับ” เสี่ยวเป่ยถาม