บทที่ 115 กระแสตอบรับจากแฟนคลับ

เวินไป๋เกิดมาเพื่อยืนอยู่บนเวทีอย่างแท้จริง พรสวรรค์ในการสะกดสายตาของเขานั้นยอดเยี่ยมเกินไป ประกอบกับรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง เอวคอด และช่วงขายาว ต่อให้ไม่ร้องสักคำ เพียงแค่ยืนเฉยๆ ก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้มากพอแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังร้องเพลงได้ดีขนาดนี้

เพลงใกล้เดินทางมาถึงท่อนจบ ช่วงท้ายเพลงเป็นอีกครั้งที่เวินไป๋โซโล่เดี่ยว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฮ่อได้เห็นเวินไป๋เล่นกีตาร์สดๆ คนบนเวทีขยับนิ้วรัวเร็ว สบสายตาลงมายังด้านล่างด้วยท่าทางทรงอำนาจ เมื่อมองจากมุมของฉินเฮ่อ สายตาของชายหนุ่มบนเวทีราวกับมีตะขอคอยเกี่ยวหัวใจของเขาไม่หยุด ทำให้รู้สึกวูบวาบจนจุดหนึ่งในร่างกายเกิดปฏิกิริยาที่ไม่ควรเกิดขึ้น

เมื่อตัวโน้ตท่อนสุดท้ายอันหนักแน่นดังจบลง เวินไป๋ก้มศีรษะลงตามจังหวะ บนจอขนาดยักษ์ ดวงตาและคิ้วอันประณีตของชายหนุ่มส่องประกายเจิดจ้าภายใต้กลิตเตอร์สีทองและแสงไฟเวที ปอยผมเปียกเหงื่อไม่กี่เส้นตกลงมาข้างขมับ ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงหอบหายใจเป็นจังหวะ เสียงหอบนั้นส่งผ่านไมโครโฟนเข้าสู่หูของทุกคนในฮอลล์ ทันใดนั้นที่นั่งผู้ชมก็ระเบิดเสียงกรี๊ดดังกระหึ่มขึ้นอีกระลอก ยาวนานกว่าหนึ่งนาทีเต็ม