บทที่ 131 ของขวัญ ชุดราตรี

เช้าวันต่อมา เวินไป๋ตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดเมื่อยไปทั้งร่าง เมื่อวานเขายั่วโมโหฉินเฮ่อหนักข้อไปหน่อย ไม่รู้ว่าท่านฉินแอบไปโด๊ปยาบำรุงลับหลังหรืออย่างไร เวินไป๋ก่นด่าตัวเองในใจว่าหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ พลางเคาะหัวตัวเองเบาๆ เมื่อวานคงเลอะเลือนไปจริงๆ ถึงได้พลั้งปากพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป โชคดีที่เหยียบเบรกทัน แต่ก็ไม่รู้ว่าฉินเฮ่อจะจับพิรุธอะไรได้บ้างหรือเปล่า

เวินไป๋กอดผ้าห่มกลิ้งไปมาบนเตียงสองสามตลบก่อนจะตัดใจลุกขึ้น รอบเตียงเต็มไปด้วยกล่องของขวัญหลากขนาดวางเกะกะระเกะระกะจนแทบไม่มีที่ให้หย่อนเท้า เขาไถลตัวลงไปนั่งกับพื้น พลางหยิบกล่องหนึ่งขึ้นมาเปิดดู ข้างในเป็นเข็มกลัดติดอกเสื้อผู้ชายรูปพวงมาลัยเรือ เวินไป๋ดูไม่ออกว่าเป็นของแบรนด์ไหน แต่กะจากสายตาแล้วราคาคงแพงหูฉี่แน่นอน

เขาแกะอีกกล่อง มันเป็นกล่องสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินเข้มดูหรูหราสง่างาม บนฝากล่องประทับตราสัญลักษณ์ของแบรนด์นาฬิกาชื่อดังระดับโลกจากสวิตเซอร์แลนด์ พอเปิดออก ข้างในเป็นนาฬิกาข้อมือผู้ชายวางนิ่งอยู่บนกำมะหยี่สีน้ำเงิน ตัวเรือนประณีตวิจิตรงดงามเป็นพิเศษ หน้าปัดเป็นภาพวาดชิ้นเอกของยุโรป ล้อมรอบด้วยไพลินและเพชรเม็ดเล็ก เวินไป๋พอจะมีสายตาเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง จึงมองออกทันทีว่านี่ไม่ใช่นาฬิกาธรรมดา แต่มูลค่าของมันเทียบเท่าของสะสมเพื่อการลงทุนที่มีไม่เกินหกสิบเรือนทั่วโลกอย่างแน่นอน ทว่าท่านฉินกลับโยนมันทิ้งไว้บนพื้นแบบนี้ทั้งคืน