บทที่ 149 เรือสำราญกลางทะเล

ฉินเฮ่อรักเขา เรื่องนี้เวินไป๋รู้ดี และเพราะรักนี่แหละ จึงไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะกลับดึกปานนี้โดยไม่บอกไม่กล่าว นี่มันผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็พูดเรื่องพวกนี้ให้เหอเฟิงฟังไม่ได้

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงให้สงบที่สุด "เหอเฟิง นายฟังฉันนะ ปกติฉินเฮ่อไม่เคยกลับดึกขนาดนี้ เจี่ยงหลิงไม่รับสาย โทรศัพท์ฉินเฮ่อก็ปิดเครื่อง มันผิดปกติเกินไปแล้ว ฉันมีลางสังหรณ์ว่าตอนนี้เขากำลังมีเรื่อง นายเชื่อฉันสักครั้งได้ไหม"

ปลายสายเงียบไปอีกพักใหญ่ ก่อนจะมีเสียงขยับตัวกุกกักดังแว่วมา แล้วเหอเฟิงก็พูดขึ้น "นายไปรอฉันที่ทางออกถนนวงแหวนรอบสองฝั่งตะวันออก" พูดจบก็ตัดสายไปทันที