บทที่ 152 รอดพ้นอันตราย

บรรดาหนุ่มสาวบนเรือที่ไม่เคยเห็นสถานการณ์ตึงเครียดระดับนี้ พอเรือเทียบท่าได้ก็รีบแต่งตัวมิดชิดเผ่นลงจากเรือสำราญทันที วิ่งหนีกันเร็วยิ่งกว่ากระต่าย

ไม่นานนักบนเรือก็ปลอดคน บอดี้การ์ดเดินนำเปิดทาง ฮวาซินก้าวขึ้นเรือ ตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นสาม

ฮวาฉงอวิ๋นยืนรออยู่ที่หัวบันไดชั้นสาม พอเห็นพ่อของตน แม้สีหน้าจะคล้ำทะมึนจนแทบคั้นน้ำออกมาได้ แต่ก็ยังเอ่ยทักอย่างเคารพ "คุณพ่อครับ"