บทที่ 192 ราชินีจอเงินแปรพักตร์

“โค่นลิซ่าเนี่ยนะ?” เหอเหยียนหลินแทบไม่อยากเชื่อหู “เป็นไปได้เหรอคะ?”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ?” เวินไป๋ย้อนถาม “ลิซ่าก็ไม่ใช่กำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังเสียหน่อย ทำไมจะจัดการไม่ได้?”

“ไม่ค่ะ พวกคุณไม่เข้าใจหรอก” เหอเหยียนหลินสูดหายใจเข้าลึก ข้อนิ้วที่กำแก้วชาซีดขาว ฟันกัดริมฝีปากล่างแน่น ขอบตารื้นน้ำตาเอ่อคลอจวนเจียนจะหยด ดูน่าสงสารจับใจจนแม้แต่เวินไป๋ที่ไม่คิดอะไรกับผู้หญิงยังอดสะท้อนใจไม่ได้