บทที่ 206 ตัดสินใจแล้ว

เวินไป๋ไม่ได้ยินแล้วว่าพวกเขาพูดอะไรกันต่อหลังจากนั้น จนกระทั่งภายในห้องน้ำกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง เขาถึงได้สติ เล็บมือนั่นจิกแน่นลงบนฝ่ามือจนแทบจะฝังเนื้อ

เวินไป๋ผลักประตูเดินออกไป เขาเท้าแขนกับอ่างล้างหน้าเพื่อตั้งหลักอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมองเงาตัวเองในกระจก เขาก็พ่นลมหายใจออกมา เรื่องที่ควรจะมามันก็ต้องมา เพียงแต่มันมาเร็วเกินไปเท่านั้น เขายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะยืนเคียงข้างฉินเฮ่อได้

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกมาจากตึกฉินซื่อได้อย่างไร และไม่รู้ว่าเข้าไปนั่งในรถตอนไหน จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยบนใบหน้า นั่นแหละเขาถึงได้สติกลับคืนมา