บทที่ 222 ฉินเฮ่อบันดาลโทสะ

ปลาปักเป้าอร่อยสมคำร่ำลือ ทว่าด้วยสภาพร่างกายของเวินไป๋ในตอนนี้กินมากไม่ได้ ฉินเฮ่อคอยควบคุมปริมาณให้ พอเห็นเขากินพอสมควรแล้วจึงเก็บชามและตะเกียบไป เวินไป๋แทบจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

พอหันกลับไป เห็นอีกสามคนกำลังมองมาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ เขาก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจเข้าไปใหญ่ เมื่อก่อนตอนเป็นสตันต์แมนก็เจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง อยากกินอะไรก็ได้กินตามใจ ไม่เห็นต้องมีข้อห้ามจุกจิกอะไรขนาดนี้ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าอันนั้นก็ห้ามอันนี้ก็ไม่ให้กิน สู้ปล่อยให้อดตายไปเลยยังดีกว่า

หลังมื้ออาหาร เวินไป๋กับเหยียนซิวก็เข้าไปคุยกันในห้องหนังสือ