บทที่ 52 เผยตัวครั้งแรก

หลิวจื่อหรานขึ้นร้องไปก่อนหน้าเวินไป๋แล้ว ผลการตัดสินคือต้องรอพิจารณา พอเวินไป๋เห็นท่าทางประหม่าของเขาอีกครั้งก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี ผิดกับหลิวจื่อหรานที่ดูดีใจมากเมื่อเห็นเขา แถมยังคอยตามประกบชวนคุยไม่หยุด

"พี่เวิน ผมได้ยินเพลงที่พี่ร้องแล้วนะ เจ๋งมากจริงๆ พี่ต้องเป็นนักร้องที่ยอดเยี่ยมในอนาคตได้แน่ๆ"

เวินไป๋ยิ้มบางๆ เขาย่อมรู้ดีว่าตัวเองมีฝีมือ และยังมั่นใจมากว่าจะคว้าชัยชนะจากการแข่งขันระดับนี้ได้ ทว่าเป้าหมายสูงสุดของเขาไม่ได้อยู่ที่การร้องเพลง จะให้เป็นนักร้องงั้นเหรอ ช่างเถอะ!

เรื่องการร้องเพลง เขาเคยยึดติดอยู่ช่วงหนึ่ง ทว่าสิ่งที่เรียกว่าความหลงใหล เมื่อผ่านพ้นไปแล้วก็คือผ่านไป จะให้จุดประกายขึ้นมาใหม่อีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก การร้องเพลงเป็นเพียงแค่สปริงบอร์ดก้าวหนึ่ง เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการแสดง คือการเป็นนักแสดง ไม่ใช่แค่ดารา

อาหารเย็นเป็นข้าวกล่องที่ทีมงานจัดหาไว้ให้ หลังจากเวินไป๋กินเสร็จและรออยู่ครู่หนึ่ง การบันทึกเทปของวันนั้นก็สิ้นสุดลง นั่นหมายถึงการแข่งขันรอบคัดเลือกรอบแรกจบลงแล้ว ส่วนรอบที่สองเป็นรอบแก้ตัวของผู้เข้าแข่งขันที่รอพิจารณา ซึ่งจะอัดรายการในวันรุ่งขึ้น คนที่ผ่านเข้ารอบโดยตรงอย่างเวินไป๋จึงไม่ต้องมา ดังนั้นพอทีมงานประกาศเลิกกอง เวินไป๋ก็เดินออกจากที่นั่นทันที

การแข่งขันรอบคัดเลือกรอบถัดไปจะมีขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ช่วงเวลาระหว่างนี้เว้นไว้ให้ผู้เข้าแข่งขันได้เลือกเพลง ซักซ้อมกับวงดนตรี จัดเตรียมเสื้อผ้าหน้าผม ขณะเดียวกัน รายการรอบคัดเลือกที่บันทึกเทปไว้ เมื่อตัดต่อเสร็จสิ้นก็จะนำไปออกอากาศทางโทรทัศน์

ตอนเวินไป๋กลับถึงบ้านก็ล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึกแล้ว เขารีบอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอน ก่อนหลับเขายังคิดว่า อีกไม่กี่วันตัวเองคงได้ปรากฏตัวบนหน้าจอโทรทัศน์แล้ว ในชาติก่อนแม้จะอยู่ในวงการบันเทิง แต่ไม่เคยได้เปิดเผยหน้าตาบนทีวีเลยสักครั้ง มาชาตินี้กลับได้ออกโทรทัศน์อย่างง่ายดาย ชะตากรรมของคนเราช่างเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดจริงๆ

ตลอดหลายวันถัดมา เวินไป๋เดินทางไปสถานีโทรทัศน์ทุกวัน ส่วนใหญ่เพื่อเข้าคอร์สสอนการใช้เสียงที่อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญจัดไว้ให้ รวมทั้งเลือกเพลงและซ้อมปรับจูนกับวงดนตรี ในรอบคัดเลือกถัดไป ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนต้องร้องอย่างน้อยสองเพลง โดยจะใช้คะแนนจากกรรมการและผู้ชมร่วมกันตัดสินชี้ชะตา ส่วนเรื่องการเลือกเพลง อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญจะคอยให้คำแนะนำ ทว่าสิทธิ์การตัดสินใจขั้นสุดท้ายยังคงอยู่ที่ตัวผู้เข้าแข่งขันเอง

เวินไป๋นำข้อเสนอแนะของอาจารย์มาพิจารณาประกอบ แล้วเลือกเพลงรักหนึ่งเพลงกับเพลงร็อกอีกหนึ่งเพลง เขามองว่าการร้องเพลงก็คือการแสดงรูปแบบหนึ่ง จึงให้ความสำคัญกับการนำเสนอแง่มุมที่แตกต่างออกไปให้ผู้ชมและกรรมการได้เห็น เพื่อเรียกคะแนนสนับสนุนให้ได้มากที่สุด

เมื่อเลือกเพลงได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการซ้อมปรับจูนกับวงดนตรี เขามีพื้นฐานทางดนตรีอยู่พอสมควร จึงดัดแปลงเพลงด้วยตัวเองเล็กน้อย อาจารย์ในวงดนตรีรู้สึกถูกชะตากับเขามาก ทั้งสองพูดคุยปรึกษาและช่วยกันปรับแก้อีกนิดหน่อย อารมณ์ของบทเพลงทั้งเพลงก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ผ่านไปครึ่งเดือน เทปบันทึกภาพรอบคัดเลือกของรายการ《ยอดนักร้อง》ก็ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ช่วงเวลาออกอากาศถือว่าดีเยี่ยม เพราะตรงกับช่วงปิดเทอมฤดูร้อนพอดี พวกวัยรุ่นและนักเรียนจึงอยู่หน้าจอกันพร้อมหน้า ส่งผลให้ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาเล็กน้อย เวินไป๋เองก็ไม่เว้น แถมยังจัดอยู่ในกลุ่มคนที่ค่อนข้างดังเป็นพิเศษ เริ่มมีคนค้นหาชื่อของเขาบนอินเทอร์เน็ต กระทั่งมีแฟนคลับกลุ่มแรกที่ตั้งขึ้นตามชื่อของเขา แม้จำนวนคนจะยังไม่มาก แต่ก็นับว่าเริ่มมีคนรู้จักแล้ว

ไม่กี่วันต่อมา เสี่ยวเฮยก็โทรศัพท์มาหา "พี่ คนที่ร้องเพลงในทีวีนั่นใช่พี่จริงๆ เหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่เหมือนตรงไหน" เวินไป๋เพิ่งลงจากรถและกำลังเดินเข้าไปในสถานีโทรทัศน์

เสี่ยวเฮยอยากจะบอกว่าไม่เหมือนเลยสักนิด พี่เวินของเขาแต่ก่อนเวลาร้องเพลงก็เพราะอยู่หรอก แต่ร้องแบบติดเล่นไม่เอาจริงเอาจัง ทว่าเวินไป๋ในตอนนี้กลับดูใส่อารมณ์ความรู้สึกลงไปลึกซึ้งกว่าเดิมมาก ศัพท์แสงแบบมืออาชีพเขาเองก็พูดไม่เป็น รู้เพียงแค่ว่าเวินไป๋ตอนนี้กับเวินไป๋คนก่อนเหมือนเป็นคนละคนกันอย่างสิ้นเชิง

"เหมือนครับ แต่ผมแค่ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง ไม่คิดเลยว่าพี่จะไปลงแข่งอะไรแบบนี้ แต่ก่อนพี่ไม่เห็นจะสนใจพวกดาราหรืออะไรทำนองนี้เลยสักนิด" เสี่ยวเฮยพูด

"อืม ก็แค่ไม่อยากใช้ชีวิตไปวันๆ แบบเดิมอีกแล้ว" ใกล้จะถึงประตูใหญ่ของสถานีโทรทัศน์ เวินไป๋ก็ชะงักฝีเท้าลง เขาเห็นเฉิงเทาหลินกำลังเดินออกมาจากด้านใน