บทที่ 131 นิสัยต่างกันสุดขั้ว

"อย่างน้อยเธอก็ออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ปลอบใจเพื่อนอย่างเงอะงะ

สวีเสี่ยวพยักหน้าเบาๆ แววตาเผยให้เห็นความรู้สึกโล่งอกต่ออดีตที่ผ่านพ้นไป "นั่นสินะ ฉันต้องขอบคุณน้องชายจริงๆ ถ้าไม่ได้เขาที่คอยช่วยฉันทุกวิถีทางให้หนีออกมาจากบ้านหลังนั้น ป่านนี้ชีวิตฉันคงพังไม่เป็นท่าไปแล้ว"