บทที่ 142 รู้สึกถึงภัย

เว่ยเฉียงเห็นภรรยาไม่สนใจตนจึงรีบตามเข้าไป "คุณ เป็นอะไรไป? ทำไมมองผมแบบนั้น? แล้วพ่อล่ะ?"

พอนึกถึงตาแก่คนนั้น ความโกรธก็พลุ่งพล่านในใจเหยียนซูจวนจนแทบระเบิด!

เธอกำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่พอเห็นหน้าลูกสาวก็กลัวว่าจะทำให้แกตกใจ จึงทำได้เพียงตบหัวปลอบโยนเบาๆ "หมานหมานเด็กดี ลูกไปนั่งอ่านหนังสือในห้องก่อนนะ แม่กับพ่อมีเรื่องจะคุยกัน"