บทที่ 147 กินลูก

อวี๋หว่านเอ๋อร์ผลักประตูที่ดูเก่าคร่ำคร่าบานนั้นออก แล้วก้าวเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

ภายในห้องเงียบสงัดผิดปกติ ได้ยินเพียงเสียงเคี้ยวเบาๆ เท่านั้น

เสียงนั้นฟังดูผิดที่ผิดทางและชวนให้รู้สึกวังเวงท่ามกลางความเงียบงัน