บทที่ 164 ไม่ใช่การทอดทิ้ง

พอส่งสองพี่น้องตระกูลโจวกลับไปแล้ว ในลานบ้านก็เหลือแต่คนในครอบครัว

เห็นพ่อนั่งคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ทนดูไม่ได้

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินเข้าไปพูดขึ้นเอง “พ่อคะ ฉันไม่คิดว่าพ่อถูกพ่อแม่แท้ๆ ทิ้งหรอก”