บทที่ 171 กินของเขาก็ต้องเกรงใจเขา

"ชดใช้เงินอะไร?" อวี๋เจิ้งเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่ย่าอวี๋ "ย่าเห็นกับตาหรือไงว่าพวกเราเป็นคนทำเขา?"

"นั่นสิ!"

อวี๋เจิ้งอวี่รีบเสริมทันที เขาสวนกลับอย่างฉะฉาน "ก็บอกอยู่ว่าพวกเราทั้งบ้านไปเก็บลูกพลับ ยุ่งอยู่ทั้งคืน! หูหนวกหรือไงถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?"