บทที่ 173 ฉันนึกว่านี่เป็นวิธีทักทายเสียอีก

เฟิงซิ่วเฟินดึงลูกสาวให้เข้ามาดูใกล้ๆ บริเวณเอวของหุ่นโชว์มีโบว์ผ้าซาตินสีเดียวกันติดอยู่ ชายกระโปรงบานออกราวกับดอกลำโพง “ช่วงเอวนี้ตัดเย็บดีจริงๆ”

เธอทำท่าลากนิ้วไปตามโครงร่างของกระโปรงในอากาศ “เอาไว้ถ้า…”

“ทำอะไรน่ะ! ถ้าไม่มีเงินซื้อก็อย่ามาจับ! ถ้าทำเปื้อนขึ้นมา เธอจะรับผิดชอบไหวเหรอ?”