บทที่ 188 น้ำไม่ท่วม

เมื่อทุกคนเดินออกไปจนหมด ในห้องโถงก็เหลือเพียงลูกสะใภ้กับแม่สามีอยู่กันตามลำพัง

“ฮึ่ม! นึกว่าฉันอยากจะไปบนเขาหรือไง! งานในบ้านยังทำไม่เสร็จจะให้ถ่อสังขารไปถึงบนเขาเนี่ยนะ? ไอ้ลูกหมาตากลับสองตัวนั่น! เนรคุณ! ขี้งกขนาดลูกพลับสักลูกยังไม่ยอมแบ่งให้ ฉันก็เลี้ยงพ่อของพวกมันมาตั้งหลายสิบปีนะ!”

ย่าอวี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห