บทที่ 216 ขอบคุณ

เด็กน้อยทั้งสองคนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จับมือแม่ม่ายหลิวไว้คนละข้าง พลางเรียก “แม่… แม่…” ไม่ขาดปาก

อวี๋หว่านเอ๋อร์ค่อยๆ จัดการสวมเสื้อผ้าให้แม่ม่ายหลิวอย่างเบามือ

ไม่นานนัก เด็กชายก็พาตัวลุงหนิววิ่งกลับมา ลุงหนิวสะพายกล่องไม้มาด้วย หอบหายใจถี่