บทที่ 221 ติดคุกหัวโต

เมื่อเห็นหลานชายสุดที่รักถูกคุมตัวไป แม่ยวี๋ก็เหมือนคนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น นางทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ตบขาตัวเองพลางร้องโฮ "โอ๊ย! ทำยังไงดีล่ะเนี่ย! แบบนี้ตระกูลยวี๋ก็สิ้นไร้ทายาทกันพอดี!"

ตายวี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแน่นจนริ้วรอยบนหน้าผากย่นยับเข้าหากัน

สายตาของเขาจับจ้องไปยังเจี้ยนผิงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล แฝงความหวังประหลาดอยู่ลึกๆ