บทที่ 238 เสี่ยวจีนำทาง

ลู่ยี่เดินออกมาจากกลุ่มคน เขาจ้องมองชายคนนั้นเขม็งแล้วตะคอกเสียงแข็ง "เลิกแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว! ฝิ่นที่เรายึดมาได้นั่นเป็นของพวกแกใช่ไหม! บอกมาเดี๋ยวนี้ ใครส่งแกมาสอดแนมพวกเรา? พวกแกมีกันกี่คน? แล้วแหล่งเพาะปลูกที่อื่นอยู่ที่ไหน!"

"คุณพูดอะไร ผมไม่เข้าใจ! ฝิ่นอะไร? ผมไม่รู้เรื่อง! ปล่อยผมนะ!" ชายคนนั้นพยายามแกล้งตีมึน

"แกนี่มันพวกเห็นโลงศพแล้วไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ! ค้นตัวเลย!" ลู่ยี่ออกคำสั่ง