บทที่ 275 ไม่ยอม

ยวี๋โหมวโหย่วหน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง เขาสะกดกลั้นอารมณ์อยากจะฉีกกระชากคนตรงหน้าเป็นชิ้นๆ เอาไว้ น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งคมมีดบาดลึก: "อวี๋โหย่วเถียน! ตระกูลยวี๋เลี้ยงดูพ่อลูกพวกแกให้อิ่มท้อง ให้เสื้อผ้าใส่ ให้แกได้เรียนหนังสือห้องเดียวกับน้องชายฉัน ปฏิบัติกับแกเหมือนลูกหลานในบ้าน!"

"นี่หรือคือสิ่งที่ตอบแทน? เอาเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของน้องชายฉันไปปฏิบัติเยี่ยงทาสในตระกูลอวี๋ของแก? กัดกินเลือดเนื้อและไขกระดูกมาหลายสิบปี! จิตสำนึกของพวกแกเอาไปให้หมามันกินแล้วหรือไง?!"

"ตอบแทน? จิตสำนึก?"