บทที่ 285 ยอมให้ฉันไปแนวหน้าแล้วเหรอ

"หา? ฟางต้าซาน?!"

อวี๋เจี้ยนผิงรีบเงยหน้าขึ้นทันควัน แรงดึงทำให้แผลที่ยังไม่หายดีเจ็บแปลบจนเขาต้องนิ่วหน้า "คราวที่แล้วที่หว่านเอ๋อร์กับคนอื่นๆ ไป ไม่ใช่ว่าเปิดโปงธาตุแท้ของไอ้สารเลวนั่นให้เหมยเหมยเห็นชัดๆ แล้วหรือไง?! ทำไมถึงยัง…?"

เฟิงซิ่วเฟินปล่อยให้น้ำตาร่วงพรู "นั่นสิคะ! ใครจะไปนึกว่านังเด็กนั่น… จะถูกผีบังตา หรือถูกมันหว่านล้อมด้วยคำหวานจนหลงเชื่อหัวปักหัวปำ… สุดท้าย… สุดท้ายเกือบจะ…"