บทที่ 304 หน่วยลาดตระเวนสัตว์

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า ไม่มีเวลามาทักทายปราศรัย

เธอประคองเหยี่ยวแดงขึ้นมาตรงหน้า น้ำเสียงจริงจัง “เหยี่ยวแดง! ถึงบ้านเธอแล้ว! เธอไปดูซิว่าพวกคนเลวนั่นซ่อนอยู่ที่ไหน? มีกันกี่คน? ซุ่มอยู่ตรงไหนบ้าง…”

ขนของเหยี่ยวแดงพองตั้งชันเหมือนเม่น ตัวสั่นเทิ้มราวกับคนชัก