บทที่ 310 เหยี่ยวแดงบาดเจ็บ

เหยี่ยวแดงโผบินฝ่าสายลมยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ร่างเล็กจ้อยระเบิดพลังอันน่าทึ่งออกมา

ดวงตากลมโตคมกริบหลบหลีกจุดอันตรายตามสัญชาตญาณ จ้องเขม็งไปทางสันเขานกแร้งไม่วางตา

มันบินข้ามสันเขาไป เบื้องล่างคือเนินหินบนไหล่เขาซึ่งเป็นที่ซ่อนตัวของกองพันสืบสวนที่ 14