บทที่ 327 ห้าพันปะทะสองหมื่น

ห่างออกไปร้อยเมตร ท่ามกลางกองหินระเกะระกะ ร่างของฉินปั๋วเหวินแทบจะกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ

เขาสูดลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ ดวงตาเย็นเยียบสอดส่องไปทั่วสมรภูมิอันวุ่นวายผ่านกล้องเล็งอย่างใจเย็น

ทันใดนั้น ในซากปรักหักพังทางด้านล่างที่พังถล่มลงมาครึ่งหนึ่ง แสงวูบหนึ่งก็สะท้อนเข้าเลนส์!