บทที่ 338 ตะ...ตกใจแทบตายแล้วเหยี่ยว

ใบหน้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์ขึ้นสีระเรื่อ คำบอกเล่าของเขาตรงไปตรงมาและหนักแน่นยิ่งกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก

มันไม่ใช่แค่คำว่า "รับผิดชอบ" ที่คลุมเครืออีกต่อไป แต่เป็นการชื่นชม สงสาร ห่วงใย และ… ถึงขั้นหวั่นไหว

เธอรู้สึกถึงความหวั่นไหวแปลกใหม่ ในขณะเดียวกันสมองก็อื้ออึงไปด้วยเสียงกรีดร้องของกระรอกน้อยและเสียงบ่นพึมพำของเหยี่ยวหางแดง