บทที่ 387 คำขอโทษที่มาช้า

ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงคนสองคน บรรยากาศเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง

แสงตะวันยามเย็นสาดส่องผ่านผ้าม่านที่แง้มปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ทอดเป็นลำแสงแบ่งเขตชัดเจนระหว่างความมืดและแสงสว่างบนพื้นห้อง ฝุ่นละอองตัวเล็กๆ ลอยละล่องอยู่ในลำแสงนั้นอย่างเชื่องช้า

สายตาของหลินซูฮวาจับจ้องไปที่ยวี๋โหมวโหย่ว เขาไม่ได้เงียบแล้วมุดเข้าห้องหนังสือเหมือนเช่นเคย ครั้งนี้ยวี๋โหมวโหย่วเองก็มองตอบกลับมาเช่นกัน