บทที่ 393 เป็นเพื่อนบ้าน

เซี่ยหวยอันไม่พูดอะไรอีก เขาจับแขนทั้งสองข้างของติ่งถูไพล่หลังให้แน่นขึ้นพลางสั่งเสียงต่ำ "เดิน!"

เขาคุมตัวอีกฝ่ายก้าวฉับๆ ตรงไปยังสถานีตำรวจ

ติ่งถูยังคิดจะดิ้นรนด่าทอ แต่ถูกเซี่ยหวยอันใช้แรงบิดเพียงนิดเดียว ก็เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว ต้องเดินเซไปตามแรงผลัก