บทที่ 414 รอดตายหวุดหวิด

หลังจากเขียนตัวอักษรสามตัวนั้นเสร็จ เจ้าหนูก็เงยหน้ามองคนทั้งสองอีกครั้ง จากนั้นจึงหมุนตัวอย่างรวดเร็ว “ฟึ่บ” มันมุดกลับเข้าไปในท่อระบายอากาศและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ทิ้งไว้เพียงรอยน้ำที่เป็นอักษรสามบรรทัดบนพื้น ซึ่งกำลังค่อยๆ ระเหยหายไป กับชายชราสองคนที่ในใจกำลังโหมกระหน่ำไปด้วยคลื่นลม

ทางห้องข้างๆ ศาสตราจารย์เซียวที่ยังคงเรียกอย่างร้อนรน “เฮ้! ตอบสิ! เกิดอะไรขึ้นกันแน่? สัญญาณอะไร? พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?!”