บทที่ 446 ความงมงายฆ่าคน

“แล้วเอ้อร์หยาของฉันล่ะ?!” หลินเยว่ยังคงแผดเสียงร้อง “เอ้อร์หยาที่ฉันยอมเสี่ยงชีวิตคลอดออกมา! ฉันยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกสักครั้ง! พวกแกก็บอกฉันว่าเด็กหมดลมหายใจไปแล้ว! ฉันไม่เชื่อ! ตอนคลอดฉันได้ยินเสียงลูกร้องชัดๆ! ร้องดังขนาดนั้น! จู่ๆ จะตายได้ยังไง?! พวกแกไม่ยอมให้ฉันดูหน้าแม้แต่นิดเดียวก็รีบเอาไปฝังแล้ว! หรือว่า…”

คำพูดหลังจากนั้น หลินเยว่สะอึกสะอื้นจนไม่อาจเอ่ยต่อได้

ทว่าความนัยที่ค้างคาไว้นั้น กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับขนลุกซู่