บทที่ 470 ศิษย์ของคุณปู่คุณย่า

“นั่นเป็นเรื่องตั้งแต่ปีหกศูนย์แล้วล่ะ” หยางไฉ่เสียมีสีหน้าครุ่นคิดถึงความหลัง “ตอนนั้นเราทำงานที่สถาบันวิจัยเลยได้รู้จักกัน ตอนนั้นเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย ทั้งขยันขันแข็งและใฝ่เรียนรู้มากเป็นพิเศษ”

ยวี๋โหมวจิ้นดันแว่นสายตายาวขึ้นแล้วพูดต่อ “เด็กคนนี้ฉลาด ไหวพริบดี และที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือมีจิตใจบริสุทธิ์ดีงาม พอคลุกคลีกันนานเข้า เราสองคนก็เลยรับเธอเป็นลูกศิษย์”

“แล้วตลอดหลายปีที่อยู่ต่างประเทศ เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอดเลยเหรอคะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามเสียงเบา