บทที่ 474 มานั่งข้างฉัน

ภายใต้การปลอบโยนของอวี๋หว่านเอ๋อร์ อารมณ์ตึงเครียดของทุกคนในที่สุดก็ผ่อนคลายลงบ้าง ทว่าเสียงหัวใจยังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก

แม่เสือดูเหมือนจะชินชากับท่าทางอกสั่นขวัญแขวนของมนุษย์เช่นนี้มานานแล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือมันไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

มันอ้าปากหาวหวอดใหญ่อย่างเกียจคร้าน เผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบชวนสยองขวัญ