บทที่ 524 อย่าเรียกผมว่าพ่อ

แรงผลักของเสิ่นเจี้ยนกั๋วครั้งนี้ใส่เต็มแรง ทั้งอับอายทั้งเคียดแค้นที่ถูกฉีกหน้าต่อธารกำนัล และตื่นตระหนกที่กำลังจะสูญเสียหน้าที่การงาน

เสิ่นหวยเหรินอายุมากแล้ว ซ้ำร้ายยังตรอมใจกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน มีหรือจะต้านทานแรงผลักสุดตัวของลูกชายได้

ร่างชราจึงซวนเซหงายหลังล้มพับลงไปทันที