บทที่ 542 ไม่ใช่ว่าแก้ไม่ได้

ลานบ้านตระกูลอวี๋ถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟสีส้มสลัว

อวี๋เจิ้งอวี่ปาดเหงื่อพลางชะเง้อคอมองไปทางประตูรั้ว "ยัยเด็กคนนี้นี่ ถ้ายังไม่กลับมาอีกแผ่นแป้งทอดคงเย็นชืดหมดพอดี!"

กระบวยเหล็กด้ามใหญ่ในมือเขาเคาะขอบกระทะดังเป๊งๆ