บทที่ 575 ฉันอยากกลับหยุนเฉิงสักครั้ง

เมื่อเห็นประกายตาที่กลับมาสดใสอีกครั้งของหลานสาว ยวี๋โหมวจิ้นและหยางไฉ่เสียต่างสบตากันแล้วยิ้มออกมา พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เด็กคนนี้ไม่คิดวนเวียนอยู่กับเรื่องเดิมๆ ได้ก็ดีแล้ว

“มากินข้าวกันได้แล้ว!” เฟิงซิ่วเฟินโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว “หว่านชิง มาช่วยฉันยกชามซุปหน่อยเร็ว”