บทที่ 611 จากลา

เสี่ยวฮุยมองหูเยวี่ยจิ้น สูดหายใจเข้าลึก อกน้อยๆ พองขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

ขณะที่มันกำลังจะเดินเข้าไปหาหูเยวี่ยจิ้น เจ้าเหยี่ยวนำทางสีแดงก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

【เฮ้อ จะไปแล้วเหรอ รออีกหน่อยดีไหม รอเจ้านายคุยเสร็จก่อน หรือว่า…หรือว่าหาอะไรกินก่อนค่อยว่ากัน เราเริ่มหิวแล้วด้วย แล้วก็…เจ้าเด็กนั่นดูว่าง่ายดี คงไม่ร้องไห้โฮหรอกมั้ง อย่าร้องไห้โฮเชียวนะ…】