บทที่ 630 พรานล่าสัตว์เถื่อนหรือ

ลูกหมาป่าพุ่งพรวดเข้ามาเหมือนพายุ ด้วยความที่วิ่งเร็วเกินไปจึงเกือบจะลื่นล้มบนพื้นหินแกรนิต

ขนบนตัวของมันยุ่งเหยิง ดวงตาฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ

ตามติดมาด้วยกระรอกน้อยที่พุ่งตัวกลับมาเช่นกัน มันกระโดดผลุงขึ้นไปบนโต๊ะตรงหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ทันที