บทที่ 651 สัตว์กู้ภัย 2

ทหารนายหนึ่งข้างๆ ซึ่งใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พี่สาว ไม่ต้องกลัวครับ! พวกมันต่างหากที่หาพวกคุณเจอเป็นกลุ่มแรก แล้วก็เป็นพวกมันที่หอนเตือนให้พวกเราถอยออกมา ถึงได้หลบการพังถล่มระลอกสองพ้น…พวกมันคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตครับ”

คนเป็นแม่ชะงักงันไป เด็กน้อยเองก็ลืมร้องไห้

พวกเขาเหม่อมอง “สัตว์ป่า” เหล่านั้นที่ในความทรงจำเคยคิดว่าดุร้าย มองดูฝุ่นดินที่เปรอะเปื้อนตามตัวและบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนร่างของพวกมัน มองดูท่าทางอันเงียบสงบและอ่อนล้าของพวกมัน