บทที่ 121 ขอยืมฟ้าอีกห้าร้อยปี

ตอนนี้หลินจือไป๋เริ่มเชี่ยวชาญแล้ว เขาแต่งเพลงได้รวดเร็วกว่าแต่ก่อนมาก ดนตรีประกอบของ《ขอสวรรค์ยืมอายุอีกห้าร้อยปี》ทำเสร็จตอนประมาณห้าทุ่ม เขารู้สึกผิดนิดๆ ในใจ เวลานอนดูท่าจะดึกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิเนี่ย?

สิ่งที่ต่างไปจากเดิมคือ:

หลินจือไป๋ไม่ได้แกล้งถ่วงเวลาหรือแสร้งทำเป็นว่าต้องใช้พลังงานมหาศาลในการแต่งเพลงเหมือนครั้งก่อนๆ เพราะตอนนี้เขาคือคอมโพเซอร์อัจฉริยะในสายตาพี่สาวแล้ว งั้นก็แสดงความอัจฉริยะนี้ให้ชัดเจนขึ้นหน่อยดีกว่า คืนนั้นเขาเลยส่งโน้ตเพลงให้จางซีหยางทันที