บทที่ 310 จี้เฉวียนไท่ ไป๋ตี้ก็แค่ใบไม้ประกอบ!

“เฉวียนไท่ เธอคือลูกศิษย์ที่ฉันภูมิใจที่สุด”

ในห้องทำงานที่ตกแต่งสไตล์โบราณ ชายวัยราวหกสิบปีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เขาวางพู่กันลงแล้วเงยหน้ามองร่างหนุ่มที่ยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แววตาเผยความพึงพอใจ “งานประชันบทกวีทวีปฉินปีที่แล้ว ผลงานของเธอถือว่าตามหลังแค่หลี่เจิงฮุย แม้จะได้รับการยอมรับจากคนในวงการ แต่นั่นยังไม่พอ งานประชันบทกวีปีนี้ต่างหากที่จะเป็นศึกสร้างชื่อให้จี้เฉวียนไท่อย่างแท้จริง!”

“อาจารย์ครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ!”