บทที่ 315 พรสวรรค์ไร้เทียมทาน!

บทกวีบทนี้เป็นผลงานของไป๋จวีอี้

พูดให้ชัดคือ เป็นบทกวีที่ไป๋จวีอี้แต่งให้กับหลิวอวี่ซี

ความล้ำเลิศของบทกวีนี้อยู่ที่การเลือกใช้ภาพพจน์อย่าง "เหล้าลวี่อี้", "เตาแดง" และ "หิมะยามเย็น" ซึ่งหากแยกพิจารณาทีละอย่างก็ดูธรรมดาและไร้ชีวิตชีวา แต่เมื่อไป๋จวีอี้นำภาพพจน์ทั้งสามมาหลอมรวมกันในโครงสร้างภาพรวม มันกลับก่อให้เกิดเป็นภาพวาดที่มีทั้งเสียง สีสัน และบรรยากาศที่ผสมผสานอารมณ์ความรู้สึกเข้ากันได้อย่างลงตัว